Faith in humanity: restored; of ook wel: strike two Bpost!

Zoals velen fulltime werkenden onder jullie heb ik niet zoveel tijd om elke weekend in de winkelstraten rond te kuieren. Mijn oplossing daarvoor is simpel: webshops. Ik heb een vaste lijst van webshops die ik elke maand in het oog houd voor leuke deals, mijn portie vaste (en letterlijke) windowshopping. Mijn pakjes laat ik steevast bij mijn ouders afleveren omdat de post enkel opereert als ik ook aan het werk ben en bestellingen op het werk laten toekomen doe ik liever niet (ik ben nogal slecht in het tentoonstellen van wat ik besteld heb).

Begin vorige maand bestelde ik een pareltje van handtas bij een van mijn lievelingsmerken/webshop, die van Annelies Timmermans (seriously, als je deze dame nog niet kent, check it out, prachtige handtassen die me spontaan zweethandjes geven van begeerte). Aangezien ik net in between jobs zat en mijn focus even elders zat, was ik vergeten dat er reeds een kleine maand was voorbij gegaan sinds mijn bestelling. Mijn moeder had me nog niets laten weten, maar ze liet dikwijls ook pas iets weten als er meer dan een pakketje op mij lag te wachten (mijn moeder kent haar dochter).

Afgelopen vrijdag schoot mijn bestelling me opeens te binnen en even kreeg ik een kleine hartstilstand toen ik op mijn betalingsbevestiging zag dat ik een verkeerde huisnummer had ingevuld. Was het de roes van een nieuwe job of een moment van online onoplettendheid, ik weet het niet. Maar het pakje werd afgeleverd bij de buren in plaats van mijn ouderlijke huis. In paniek stuurde ik een mailtje naar Annelies in de hoop dat de buren van mijn ouders het pakje geweigerd hebben en dat ze terug bezorgd werd aan de afzender. Annelies/de trackingsysteem van Bpost liet me weten dat er bij het moment van aanbieden er niemand thuis was en dat het pakje zich in een Kiala punt bevond, misschien dat ik met het verzendnummer van Bpost en mijn identiteitskaart het pakje kon afhalen?

First thing zaterdag, dagbladhandelaar/Kiala punt. Na mijn uitleg voerde de mevrouw van de Kiala punt mijn verzendnummer in en mijn tweede hartstilstand op amper 48u tijd werd realiteit. Mijn pakket werd vrijdag, op de laatste dag, afgehaald en afgetekend door de bewoner. Ze toonde mij the white slip, met handtekening. Mijn eerste gedachte was: Bpost, waarom staat mijn naam niet op dit briefje? Als een gek reed ik naar het verkeerde adres, bleek het een appartement te zijn waar drie koppels in wonen. Mijn tweede vraag Bpost: als je ziet dat de naam op het pakket niet overeen komt met geen van de drie (!) namen, wat doe je dan? Toch maar afgeven, dan ben je er natuurlijk wel van af. Terwijl de buurvrouw-die-altijd-thuis-is me stilaan begon te verdenken van inbraak belde ik de drie appartementen af, zonder gehoor. Niemand was thuis. Wat nu? Een briefje achterlaten? Geen bic mee, dan maar naar mijn ouders. Snel briefje typen en vier keer afprinten, in de drie brievenbussen en een op hun voordeur.

Terwijl ik in halve zinnen in het Chinees en Nederlands mijn vader de situatie uitlegde was er iemand van de drie inwonende koppels thuisgekomen. Op zo’n moment merk ik dat jaren lange detectieve reeksen bekijken me geen windeieren hebben gelegd. Toen ik binnen tuurde zag ik een doos met boodschappen aan de trap liggen, als het te hoog was om mee te nemen zal het wel de bovenste bewoners zijn (dankje Sherlock Holmes voor de lessen in deductie). Volgens het naamkaartje op de postbus noemde hij Simon en woonde hij daar met zijn vriendin Nele. Simon was de vriendelijkheid zelve en wist me te vertellen dat hij inderdaad een briefje had gevonden in de brievenbus, maar aangezien er geen naam op stond dacht hij dat het voor de vorige huurders waren, dus bracht hij het briefje (braafjes en zoals het hoort!) binnen bij de verhuurder. Die bleek gelukkig maar twee straten verder te wonen. Simon ging voor met zijn fiets, terwijl ik erop drukte dat ik hem zeker terug thuis kon afzetten. Misschien vertrouwde hij mijn rijkunsten niet, gezien mijn recente ongeval in de garage op het werk, getuige mijn achterbumper.

De verhuurder was gelukkig thuis geveld door een hardnekkig geval van griep (of ebola, dat weten we over een maandje met zekerheid). En nog meer geluk: hij had het pakje veilig opgeborgen in zijn lade. De gelukkigste hereniging van 2014 vond plaats afgelopen zaterdag, dames en heren. Simon verdiende gisteren 1.000 karma punten bij en mijn hoop in de mensheid werd hersteld. Maar Bpost, ik heb nog een serieus eitje te pellen jongens.

Ik ga geen rant beginnen, maar jongens toch, voor een service dat ten dienst moet staan van de bevolking kunnen jullie echt nog een lesje leren in klantvriendelijkheid. Postkantoren die open zijn van 9u tot 17u in de week, met een laatopening tot 18u (!!) op donderdag, geen opening op zaterdag. Welke normaal werkende mens geraakt tot bij jullie? Gelukkig kan ik op mijn ouders rekenen, maar wat ik als ze verder woonden? De door jullie aangeboden oplossingen zijn in mijn ogen geen oplossingen.

Om dan nog van het hele systeem van de Kiala punten en pakketten te zwijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s