Channeling my inner Siska Schoeters

‘Diegene die de roze wolk heeft uitgevonden, die moet eraan’ – Siska Schoeters

Ruim een maand ligt onze leven op z’n kop. Wat een klein hoopje van amper 5kg en ruim 60cm allemaal kan teweegbrengen op zo’n korte tijd is onwaarschijnlijk. Ik ben altijd al sceptisch geweest tegenover de ‘roze wolk’ en ouders die hun nageslacht steevast met ‘mijn kleine wonder’ benoemen (lees: meestal riep dit braakneigingen op bij mij). Na een maand slapeloze en gebroken nachten, onverklaarbare huilbuien die vanuit het niets komen en terug weggaan, gediend te hebben als menselijke pamper; ben ik nog meer overtuigd van het feit dat die voorgenoemde ouders zichzelf iets voorliegen of in een comateuze toestand zulke uitspraken doen.

sobbingJa, ik zie mijn kind graag en ik kan er soms naar staren als een eekhoorn naar een eikel, maar wat ben ik opgelucht als hij gewoon 4 uurtjes stil ligt in zijn parkje en ik iets kan eten zonder onderbreking. De hoeveelheid van – weliswaar ongetwijfeld goedbedoelde – adviezen, raden die je krijgt als nieuwe moeder / ouder in deze periode zijn hallucinant. Maar weinig bieden echt troost of zijn echt van toepassing.

“Slaap wanneer jouw baby slaapt”: dé cliché der clichés. Wanneer je baby in de eerste periode om de 3u moet eten heb je zelf amper de tijd om iets te eten, jezelf te wassen, de flessen van de vorige voeding te sterilliseren. Als je ook nog afkolft heb je amper tussen de voedingen door tijd om adem te halen laat staan te gaan liggen en te slapen. Als de arme baby ook nog krampen heeft en getroost moet worden ben je zo goed als 24u bezig.

Ik had mezelf voorgenomen om borstvoeding te proberen, nadruk op proberen. Maar blijkbaar is dit hét teken voor het ziekenhuispersoneel om dit zeer serieus te nemen en rechtvaardigt dit ook het porren, pijnlijk nijpen en talloze aanmaningen “Nu moet je toch écht wel terug kolven hoor” – om 4u ’s ochtends. Het initiatief alleen al om een poging te doen tot is een vrijgeleide geworden om je om te vormen tot melkkoe. De bevalling alleen al neemt een enorme tol op jouw lichaam, de eerste maand voelt je lichaam compleet vreemd aan, het laatste wat je nodig hebt zijn opmerkingen die je hormonaal ontregelde lichaam in compleet overdrive drijven.

“Probeer naar buiten te gaan met jouw baby, het ga je goed doen”. Ik herhaal, als je om de 3u eten moet geven, kolven en daarnaast ook een huishouden draaiende moet houden is dit een onmogelijke taak in de eerste paar weken / maanden. Tegen de tijd dat je klaarstaat met de maxi cosi in je ene hand en de luiertas in de andere is het alweer tijd voor de volgende voeding en kolfsessie.

Wine crying deskVan alle goedbedoelde adviezen had ik misschien wel graag gewild dat iemand ons had gewaarschuwd voor de eerste nacht / dag dat je thuis bent van het ziekenhuis. In het ziekenhuis word je omringd door vroedvrouwen die ter beschikking staan na een duwtje op een rode knop. Je eten staat klaar, de pampers liggen klaar, de flesvoeding ligt opgewarmd klaar. Bij thuiskomst was het complete chaos. Hoewel je al allerlei zaken in huis hebt gehaald, mis je zeker nog het een en ander voor je geïmproviseerde wastafel. In plaats van lijsten voor je ‘babyuitzet’ en ‘koffertje voor het ziekenhuis’ zou er misschien ook een lijstje moeten bestaan om die eerste dag terug van het ziekenhuis te overleven.

Nee, ik treed de woorden van Siska bij, ik zie mijn zoontje graag, maar soms ben je echt opgelucht als de kleine fucMalory Archerker 4u ongebroken, zonder krampjes kan doorslapen en je gewoon rustig kan ademhalen. Iedereen heeft de mond vol over de mooie kanten en het ideaalbeeld van ouderschap, maar zo weinigen die eerlijk durven toegeven dat je af en toe met je hoofd tegen een muur wil knallen. Thy name is Malory Archer.

De beste adviezen zijn geen adviezen maar woorden waarin je jezelf kei hard herkent en je opgelucht ademhaalt dat je niet alleen bent. Het boek The Gentle Mom staat vol van die woorden die rust in mijn hoofd brengen. Ik ben er pas in gaan lezen na mijn bevalling, maar eigenlijk had ik het moeten lezen toen ik nog zwanger ben. Ellen en Kirsten, dankje voor dit pareltje!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s